- Mijn persoonlijke verhaal -

Waar mijn zoektocht begon

Bijna vijftien jaar geleden kwam yoga op mijn pad.

In het begin vond ik het eerlijk gezegd helemaal niet zo bijzonder. Ik vond yoga vooral moeilijk en vroeg me regelmatig af wat ik er eigenlijk aan had.

Tot ik langzaam begon te begrijpen dat yoga zoveel meer is dan houdingen op een mat.

Het leerde mij vertragen. Bewuster ademen. Mijn lichaam voelen. Observeren wat er in mij gebeurde, zonder daar direct iets aan te hoeven veranderen.

Achteraf denk ik weleens: hoe bijzonder eigenlijk dat we deze dingen nooit echt leren. We leren zoveel over de wereld om ons heen, maar nauwelijks hoe we kunnen luisteren naar ons eigen lichaam, onze emoties en onze binnenwereld.

Langzaam ontdekte ik dat mijn lichaam een eigen taal spreekt.

Een taal waar we in het dagelijks leven gemakkelijk aan voorbijgaan.

Mijn interesse in persoonlijke ontwikkeling, bewustwording en de verbinding tussen lichaam en geest groeide steeds verder. Hoe meer ik ontdekte, hoe meer vragen er ontstonden.

Wat gebeurt er eigenlijk in ons lichaam wanneer we langdurig onder spanning staan?

Hoe beïnvloeden onze gedachten, overtuigingen en emoties ons welzijn?

Waarom weten we soms rationeel heel goed wat goed voor ons is, maar lukt het toch niet om daarnaar te handelen?

En wat hebben we nodig om ons weer veilig, ontspannen en verbonden met onszelf te voelen?

Mijn zoektocht bracht mij uiteindelijk naar India, waar ik een periode in een ashram doorbracht en mijn opleiding tot yogadocent volgde.

Maar daar stopte mijn zoektocht niet.

Steeds verder verdiepen

Ik wilde niet alleen leren over yoga en beweging, maar de mens steeds beter leren begrijpen.

Daarom volgde ik in de jaren daarna verschillende opleidingen en trainingen die ieder op hun eigen manier een nieuwe laag toevoegden aan mijn kijk op mens en welzijn.

Ik verdiepte me in massagetherapie, waardoor ik nog meer leerde luisteren naar het lichaam en naar wat zich letterlijk in het lichaam kan vastzetten.

Daarnaast volgde ik opleidingen in coaching en counseling en specialiseerde ik me verder als burn-out coach. Hierdoor kreeg ik steeds meer inzicht in gedrag, emoties, patronen en de manier waarop langdurige stress ons functioneren kan beïnvloeden.

Met NLP leerde ik opnieuw kijken naar de relatie tussen onze gedachten, overtuigingen, communicatie en gedrag.

Ook Reiki en energetisch werk kwamen op mijn pad. Deze vormen van werken brachten mij in contact met een andere manier van waarnemen en ervaren, en leerden mij nog meer vertrouwen op mijn intuïtie en het subtielere lichaamsbewustzijn.

Daarnaast verdiepte ik mij in voeding en de invloed daarvan op ons lichamelijke en mentale welzijn.

En later kwam daar mijn verdieping in somatisch werk en pilates  bij.

Juist dat laatste voelde als een belangrijke verdieping van alles wat ik daarvoor had geleerd.

Want steeds opnieuw kwam ik bij hetzelfde inzicht uit:

We zijn niet alleen ons verhaal, onze gedachten of onze overtuigingen. We zijn ook een lichaam.

Een lichaam dat reageert. Beschermt. Onthoudt. Signalen geeft. En vaak al iets weet of voelt voordat ons hoofd het begrijpt.

Al die opleidingen en ervaringen lijken misschien verschillende richtingen, maar voor mij zijn ze uiteindelijk onderdeel geworden van dezelfde zoektocht.

Steeds beter leren begrijpen hoe lichaam, geest, emoties, gedrag, leefstijl en ervaringen met elkaar verbonden zijn.

En die zoektocht werd niet alleen gevoed door mijn nieuwsgierigheid.

Ook mijn eigen levensweg dwong mij om veel van deze lessen daadwerkelijk te doorleven.

Een periode waarin ik mezelf kwijtraakte

Mijn eigen levensweg bracht ook donkere periodes met zich mee.

Ik heb jarenlang in een traumatische en gewelddadige relatie gezeten, waarin ik te maken kreeg met narcistische dynamieken die mij steeds verder van mezelf verwijderden.

In die periode ontwikkelde ik onder andere codependency en PTSS.

Ik raakte gewend aan aanpassen, pleasen, alert zijn en mijn eigen behoeften steeds verder naar de achtergrond schuiven.

Grenzen voelen en aangeven was voor mij niet vanzelfsprekend meer.

Ik was vooral bezig met de ander, met wat er nodig was, met het voorkomen van conflicten en met overleven.

Tot mijn lichaam en geest uiteindelijk niet meer verder konden.

Ik liep vast en belandde in een diepe burn-out en depressie.

Hoewel dit een ontzettend moeilijke periode was, werd het uiteindelijk ook het begin van een belangrijke persoonlijke transformatie.

Want ik kon niet langer doorgaan zoals ik altijd had gedaan.

Ik moest opnieuw ontdekken wie ik was.

Wat ik nodig had.

Waar mijn grenzen lagen.

Wat van mij was en wat van een ander.

En misschien nog wel belangrijker: ik moest opnieuw leren luisteren naar mijn lichaam.

Ik begon steeds beter te begrijpen hoeveel invloed langdurige stress, trauma en emotionele belasting kunnen hebben op ons lichaam en zenuwstelsel.

En ik ontdekte iets wat voor mij een belangrijke basis is geworden in hoe ik vandaag werk:

Herstel speelt zich niet alleen af in je hoofd.

Je kunt begrijpen waarom je bepaalde patronen hebt, maar daarmee verandert nog niet automatisch hoe je lichaam reageert.

Je kunt rationeel weten dat je veilig bent, terwijl je lichaam nog steeds in de stand van alertheid staat.

Je kunt weten dat je grenzen mag aangeven, maar toch spanning voelen wanneer je daadwerkelijk “nee” zegt.

Je kunt begrijpen waar bepaald gedrag vandaan komt, maar ondertussen nog steeds automatisch reageren vanuit oude patronen.

Dat besef veranderde veel voor mij.

De transformatie naar het moederschap

Toen ik moeder werd van mijn zoon Zayn, kwam er een compleet nieuwe laag bij.

De zwangerschap en de periode rondom de bevalling waren lichamelijk en emotioneel intens.

Ik was onverwacht zwanger en hoewel ik ontzettend dankbaar en blij was, was de zwangerschap zwaar. Ik was lange tijd ziek, verloor veel gewicht en kreeg te maken met verschillende lichamelijke klachten.

De overgang van vrouw naar moeder vond ik tegelijkertijd onbeschrijfelijk bijzonder én confronterend.

Alsof mijn identiteit opnieuw verschoof.

Alsof er ineens een compleet nieuw menselijk wezen was om voor te zorgen, terwijl ik zelf ook opnieuw moest ontdekken wie ik was in deze nieuwe rol.

Ook na de bevalling kreeg ik opnieuw te maken met depressieve gevoelens, eenzaamheid en uitputting.

Ik belandde in een postpartum depressie.

Deze periode had helaas geen roze wolk, maar een hele donkere.

En opnieuw werd ik geconfronteerd met iets wat ik eigenlijk al kende, maar nu op een andere manier ervoer:

hoe gemakkelijk je jezelf kunt verliezen wanneer je voortdurend bezig bent met zorgen voor een ander.

Het moederschap maakte mijn verlangen om voor mezelf te leren zorgen alleen maar groter.

Ik moest opnieuw leren voelen waar mijn grenzen lagen.

Wat ik nodig had.

Wanneer ik rust nodig had.

Wanneer iets te veel werd.

En hoe belangrijk het is om jezelf niet pas serieus te nemen wanneer je lichaam je tot stilstand dwingt.

Deze periode verdiepte mijn interesse in de manier waarop stress, emoties, hormonen, het lichaam en ons zenuwstelsel elkaar beïnvloeden.

Maar vooral leerde het mij opnieuw dat kennis alleen niet genoeg is.

Je kunt alles weten over stress.

Je kunt begrijpen hoe het zenuwstelsel werkt.

Je kunt weten dat je beter voor jezelf moet zorgen.

Maar uiteindelijk gaat het er ook om dat je lichaam die veiligheid, rust en verbinding daadwerkelijk leert ervaren.

Van overleven naar voelen

Wanneer je langere tijd onder spanning hebt gestaan, kan ‘doorgaan’ bijna een tweede natuur worden.

Je leert jezelf aanpassen.

Je houdt jezelf sterk.

Je analyseert wat er gebeurt.

Je probeert controle te houden.

Je gaat door.

En ondertussen raak je steeds verder verwijderd van wat je werkelijk voelt en nodig hebt.

Dat heb ik zelf ervaren.

Mijn persoonlijke ontwikkeling heeft mij daarom niet alleen geleerd om mijn gedachten en patronen te onderzoeken, maar vooral om opnieuw contact te maken met mijn lichaam.

Om hoofd en lichaam weer met elkaar te verbinden.

Te leren herkennen wanneer ik spanning opbouw.

Te voelen wanneer iets niet goed voor mij is.

Mijn grenzen eerder op te merken.

Emoties toe te laten in plaats van ze automatisch weg te drukken.

En steeds beter te begrijpen dat veiligheid en rust niet alleen iets zijn wat je kunt bedenken, maar ook iets wat je lichaam mag leren ervaren.

Daarin heeft juist de combinatie van alles wat ik heb geleerd voor mij zoveel betekenis gekregen.

Van yoga en massagetherapie tot coaching en counseling.

Van burn-out coaching en NLP tot voeding.

Van Reiki en energetisch werk tot somatische verdieping.

Maar misschien nog wel belangrijker: alles wat ik zelf heb doorleefd.

Want mijn opleidingen hebben mij kennis gegeven.

Mijn ervaringen hebben mij laten voelen wat die kennis in de praktijk betekent.

Hoe alles samenkomt

Vandaag zie ik mijn werk daarom niet als één methode of één techniek.

Ik geloof niet dat er één oplossing is die voor iedereen werkt.

Ieder mens heeft een eigen verhaal, een eigen lichaam, een eigen geschiedenis en een eigen manier waarop het zenuwstelsel reageert op wat er gebeurt. Daarom kijk ik naar het geheel. Naar het lichaam. Naar emoties. Naar gedachten en overtuigingen. Naar gedrag en patronen.

Naar grenzen. Naar leefstijl en voeding. Naar wat iemand heeft meegemaakt.

En vooral naar wat het lichaam vertelt. Want soms weet je hoofd allang wat je zou moeten doen, maar heeft je lichaam iets anders nodig.

Soms hoef je niet nóg meer te begrijpen, maar juist weer te leren voelen. Soms begint verandering niet met harder je best doen, maar met vertragen. Met luisteren. Met ruimte maken. Met jezelf weer serieus nemen. 

Mijn eigen reis heeft mij geleerd dat herstel geen rechte lijn is en dat persoonlijke ontwikkeling geen eindpunt heeft.

Het is geen kwestie van jezelf ‘fixen’ en daarna klaar zijn. Het is een voortdurende relatie met jezelf.

Steeds opnieuw leren luisteren. Steeds opnieuw voelen. Steeds opnieuw ontdekken wat bij je past en wat niet meer. Van overleven naar voelen. Van aanpassen naar grenzen. Van jezelf verliezen naar jezelf steeds beter leren kennen.

En uiteindelijk steeds meer thuiskomen bij jezelf. Dat is de reis die ik zelf ben gegaan.

En het is precies vanuit die ervaring, kennis en nieuwsgierigheid dat ik vandaag anderen wil begeleiden in hun eigen proces.

Ik heb geleerd dat emoties herkennen, voelen, doorvoelen en uiten essentieel zijn om je veilig te voelen in jezelf. Door eerlijk te zijn met jezelf, te leren voelen en accepteren dat wat er is, heeft mij niet alleen meer innerlijke rust gebracht, maar ook meer stevigheid en (zelf)vertrouwen in mijn eigen weg.