- Mijn persoonlijke verhaal -
Waar mijn zoektocht begon...
Bijna vijftien jaar geleden kwam yoga op mijn pad.
In eerste instantie vond ik het eerlijk gezegd helemaal niet zo bijzonder. Ik vond yoga vooral moeilijk en vroeg me regelmatig af wat ik er eigenlijk aan had.
Tot ik begon te begrijpen dat yoga veel meer is dan houdingen op een mat.
Het leerde mij vertragen. Bewuster ademen. Mijn lichaam echt voelen. Observeren wat er in mij gebeurde zonder daar direct iets aan te hoeven veranderen. Allemaal dingen waar eigenlijk nooit aandacht aan was besteed, zo gek eigenlijk denk ik nu achteraf...
Langzaam ontdekte ik dat mijn lichaam een eigen taal spreekt.
Een taal waar we in het dagelijks leven gemakkelijk aan voorbijgaan.
Mijn interesse in persoonlijke ontwikkeling, bewustwording en de verbinding tussen lichaam en geest groeide steeds verder. Uiteindelijk bracht deze zoektocht mij naar India, waar ik een periode in een ashram doorbracht en later mijn opleiding tot yogadocent volgde.
Een periode waarin ik mezelf kwijtraakte
Mijn eigen levensweg bracht ook donkere periodes met zich mee.
Ik heb jarenlang in een traumatische gewelddadige relatie gezeten, waarin ik te maken kreeg met narcistisch gedrag en dynamieken die mij steeds verder van mezelf verwijderden. In die periode ontwikkelde ik onder andere codependency en PTSS.
Ik raakte gewend aan aanpassen, pleasen, alert zijn en mijn eigen behoeften steeds verder naar de achtergrond schuiven. Grenzen voelen en aangeven was voor mij niet vanzelfsprekend meer.
Uiteindelijk liep mijn lichaam en mijn geest vast. Ik belandde in een diepe burn-out en depressie.
Hoewel dit een ontzettend moeilijke periode was, werd het ook het begin van een belangrijke persoonlijke transformatie. Ik moest opnieuw leren ontdekken wie ik was, wat ik nodig had en waar mijn grenzen lagen.
Ik begon steeds beter te begrijpen hoeveel invloed langdurige stress, trauma en emotionele belasting kunnen hebben op je lichaam en zenuwstelsel.
En misschien wel het belangrijkste: ik ontdekte dat herstel niet alleen iets is wat zich in je hoofd afspeelt.
Je kunt begrijpen waarom je bepaalde patronen hebt, maar daarmee verandert nog niet automatisch hoe je lichaam reageert.
Je kunt rationeel weten dat je veilig bent, terwijl je lichaam nog steeds in de stand van alertheid staat.
Dat inzicht is een belangrijke basis geworden van hoe ik vandaag werk.
De transformatie naar het moederschap
Toen ik moeder werd van mijn zoon Zayn, kwam er een compleet nieuwe laag bij.
De zwangerschap en periode rondom de bevalling waren lichamelijk en emotioneel intens. Ik was onverwacht zwanger en hoewel ik ontzettend dankbaar en blij was, was de zwangerschap zwaar. Ik was lange tijd ziek, verloor veel gewicht en kreeg te maken met verschillende lichamelijke klachten.
De overgang van vrouw naar moeder vond ik tegelijkertijd onbeschrijflijk bijzonder én confronterend.
Ook na de bevalling kreeg ik opnieuw te maken met een periode van depressieve gevoelens, eenzaamheid en uitputting. Ik belandde in een postpartum depressie. Deze periode had geen roze, maar een hele donkere wolk helaas.
Het moederschap liet mij opnieuw ervaren hoe gemakkelijk je jezelf kunt verliezen wanneer je voortdurend bezig bent met zorgen voor een ander.
Ik moest opnieuw leren voelen waar mijn grenzen lagen, wat ik nodig had en hoe ik voor mezelf kon zorgen.
Deze periode verdiepte mijn interesse in de manier waarop stress, emoties, hormonen, het lichaam en ons zenuwstelsel elkaar beïnvloeden.
Van overleven naar voelen
Wanneer je langere tijd onder spanning hebt gestaan, kan ‘doorgaan’ bijna een tweede natuur worden.
Je leert jezelf aanpassen. Je houdt jezelf sterk. Je analyseert wat er gebeurt, probeert controle te houden en gaat ondertussen steeds verder bij jezelf vandaan.
Dat heb ik zelf ervaren.
Mijn persoonlijke ontwikkeling heeft mij daarom niet alleen geleerd om mijn gedachten en patronen te onderzoeken, maar vooral om opnieuw contact te maken met mijn lichaam, en deze te koppelen aan mijn emoties.
Te leren herkennen wanneer ik spanning opbouw.
Te voelen wanneer iets niet goed voor mij is.
Mijn grenzen eerder op te merken.
Emoties toe te laten in plaats van ze automatisch weg te drukken.
En steeds beter te begrijpen dat veiligheid en rust niet alleen iets zijn wat je kunt bedenken, maar ook iets wat je lichaam mag leren ervaren.
Dat proces is nooit helemaal ‘af’. En juist daarin zit voor mij de schoonheid.
Jezelf leren kennen en leren luisteren naar je lichaam is geen eenmalige oplossing. Het is eigenlijk een continue relatie met jezelf.